Αν τον αφήσεις να χαθεί

Είναι τρομερά εύκολο να χαθείς μέσα στο πλήθος, να μιλάς με τις ώρες και στο τέλος της μέρας να νιώθεις η απόλυτη ερημιά. Άνθρωποι που βιάζονται, που μιλούν χωρίς να λένε τίποτα, που κοιτάζουν χωρίς να βλέπουν. Μια ατέλειωτη επανάληψη από «τι κάνεις;» και «καλά είμαι», ενώ μέσα μας ουρλιάζουμε.

Και μετά, μέσα στο απόλυτο πουθενά, συμβαίνει.

Συναντάς εκείνα τα μάτια. Όχι τα μάτια που κοιτάζουν τα ρούχα σου, το πρόσωπό σου ή την κοινωνική σου βιτρίνα. Αλλά εκείνα που προσπερνούν όλο το τείχος που έχτισες για να προστατευτείς και πάνε κατευθείαν στο βάθος. Εκεί που κρύβεις τις πληγές σου, τους φόβους σου, την ασχήμια και την ομορφιά σου.

Είναι τρομακτικό, ξέρεις... Να σε βλέπει κάποιος τόσο καθαρά. Να αγγίζει την ψυχή σου με τόση τρυφερότητα, που σχεδόν πονάει.

Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι «ένας ακόμα». Δεν είναι η παρέα για τον καφέ, δεν είναι ούτε καν ο άνθρωπος της συνήθειας. Είναι το καταφύγιο. Είναι εκείνη η σπάνια, παράξενη συχνότητα που εκπέμπει το σύμπαν μία φορά στα τόσα χρόνια για να σου θυμίσει ότι αξίζει να ανασαίνεις.

Και τι κάνουμε εμείς; Από φόβο, τους βάζουμε στην ίδια σειρά με τους άλλους. Τους
συμπεριφερόμαστε με την ίδια καθημερινή αδιαφορία, λες και θα είναι πάντα εκεί. Λες και η ζωή μας χρωστάει τέτοια θαύματα κάθε μέρα.

Όχι. Αυτόν τον άνθρωπο πρέπει να τον κλείσεις στις χούφτες σου σαν το τελευταίο φως που έμεινε στον κόσμο.

Μην τον μπερδέψεις με το πλήθος. Μην τον αφήσεις να νιώσει κανονικός, γιατί δεν είναι. Είναι ο θησαυρός σου. Αυτός που σε μάζεψε όταν ήσουν κομμάτια, αυτός που γέλασε με την ψυχή σου, αυτός που κατάλαβε τη σιωπή σου όταν όλοι οι άλλοι ζητούσαν λέξεις.

Δείξ' του το. Τώρα. Όχι αύριο, όχι όταν θα έχεις χρόνο, όχι όταν θα είναι «η κατάλληλη στιγμή».

Πιάσε το χέρι του και σφίξ' το τόσο που να νιώσει το αίμα σου να κυλάει. Κοίταξέ τον και πες του: «Σε βλέπω. Σε νιώθω. Είσαι ο κόσμος μου». Μην αφήνεις την εγωιστική σιωπή να ξεθωριάζει το πιο όμορφο πράγμα που σου δόθηκε. Αν έχεις την τύχη να έχεις κάποιον που ακούει τον ψίθυρο της ψυχής σου, γίνε η ασπίδα του. Γίνε η αγκαλιά του.

Γιατί αν τον χάσεις, αν τον αφήσεις να χαθεί μέσα στη μάζα... η μοναξιά που θα μείνει πίσω, δεν θα παλεύεται με τίποτα.